گزیده

1. عصب افتالمیک: به نوبه خود انتریور اتموئیدال نرو را می دهد که به 3/1 قدامی سپتوم و دیوراه های اطراف آن و نوک بینی عصب می دهد.
2. عصب ماگزیلری: گانگلیون اسفنگوپالاتین و سپس دو شاخه نازوپالاتین و اسفنوپالاتین را می دهد که به دو سوم خلفی سپتوم و دیواره های اطراف آن عصب دهی می کند.
3. عصب مندیبولر: عصب لینگوآل و کوردا تمپانی را می دهد که حس 3/2 قدامی زبان را تأمین می کنند (حس 3/1 خلفی زبان + کام نرم+ اوروفارنکس توسط عصب گلوسوفارنژیال یا CN₉ تأمین می شود)

فارنکس: فارنکس چهار راهی است برای اتصال دهان و بینی به مری و حنجره از جنس موسکولوفاسیال. خود فارنکس به سه قسمت تقسیم می شود که عبارتند از:

1. نازوفارنکس: از پشت بینی تا کام نرم. آدنوئیدها که بخش فوقانی حلقه والدیر هستند در نازوفارنکس هستند. بافت لنفی می تواند باعث انسداد شود.
2. اوروفارنکس: از کام نرم تا اپی گلوت (یا استخوان هیوئید) و در قدام تا پاپی های circuvallate زبان که حاوی لوزه های پالاتین و قاعده زبان (و لوزه های زبانی) و خود کام نرم است. مهم ترین عامل انسداد در اوروفارنکس خود زبان است. با کاهش سطح هوشیاری عضله "ژنیوگلوس" شل می شود و در نتیجه زبان به خلف جا به جا شده و راه هوایی را مسدود می کند.
3. هیپوفارنکس: زیر استخوان هیوئید است و سینوس پیریفورم و دیواره خلفی حلق و منطقه پست کریکوئید را شامل می شود.

*نازوفارنکس و اوروفارنکس توسط CN₉ عصب دهی می شوند. حس هیپوفارنکس از طریق شاخه های اینترنال عصب سوپریور لارنژیال عصب واگ (CN₁₀) تأمین می شود.

**حلقه والدیر نواری پیوسته از بافت های لنفوئید است که دور تا دور بخش فوقانی حلق را احاط می کند و آدنوئیدهای آن در نازوفارنکس و لوزه های کامی و زبانی در اوروفارنکس هستند.

*** زبان لقمه غذا را به داخل اوروفارنکس می راند و عضله پالاتوگلوی منقبض می شود تا لقمه غذایی به داخل دهان باز نگردد سپس حنجره بالا می رود و با کمک زبان و انقباض عضلات حلق غذا وارد هیپوفارنکس و مری می شود. اگر این هماهنگی مختل شود سبب آسپیراسیون می شود.